మ'నా' కథలు

మరుసటి ఉదయం... అలారం శబ్దంతో లేచి... ఎప్పటిలాగే ఆఫీస్‌కి రెడీ అవుతాడు.  బయట అదే ట్రాఫిక్…అదే పొల్యూషన్… అదే బిజీ జీవితం... కానీ,  సాయి మనసులో మాత్రం ఎగ్జైట్మెంట్ ఉంది...  బస్ స్టాప్‌కి చేరుకుని బస్సులో ఎక్కగానే  అతని కళ్ళు ఆటోమేటిక్‌గా ఆ అమ్మాయిని వెతకడం మొదలుపెడతాయి. ముందు సీట్లు... కిటికీ వైపు... లేడీస్ సెక్షన్...  అతను ప్రతిచోటా వెతుకుతూనే ఉంటాడు. “ఆమె కనిపించడం లేదు”... అని ఒక చిన్న నిరాశ ఫీల్ అవుతాడు.  బస్సు కొంచెం రద్దీగా ఉంది. రాడ్ పట్టుకుని నిలబడి... మళ్లీ ఆమె కోసం వెతుకుతూనే ఉంటాడు. అప్పుడే...  అకస్మాత్తుగా...  వెనక నుంచి ఎవరో సాయి భుజంపై చెయ్యి వేస్తారు. ఆ స్పర్శతో సాయి శరీరం ఒక్కసారిగా షాక్ అయినట్టవుతుంది. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలవుతుంది. మెల్లగా అతని ముఖంలో టెన్షన్ కనిపిస్తుంది.  నుదుటిపై చెమట బిందువులు... చేతులు స్వల్పంగా వణుకుతాయి.  స్లో మోషన్‌లో... సాయి నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరగడం ప్రారంభిస్తాడు,  అతని మనసులో ఒక్క ఆలోచనే తిరుగుతోంది... “ఎవరు అది…?” కొనసాగుతుంది... దయచేసి షేర్ చేయండి, లైక్ చేయండి మరియు మీ అభిప్ర...

The days in Sai’s life where the feeling called happiness had almost disappeared… But… after getting onto the bus every morning to go to the office… a small smile started appearing on his face. The reason… A girl . Same route… Same bus… Almost the same timing… When he saw her for the first time, Sai did not pay much attention. As the days slowly passed… seeing her every day became a beautiful part of Sai’s routine. That girl was simple and graceful. Just like a traditional Telugu girl… Simple but beautiful…  Wearing earphones and lost in her songs… Sometimes busy on phone calls… Sometimes smiling softly while looking outside the window… When every time Sai noticed that smile… the stress in his heart quietly faded away. In the crowded morning bus… while everyone is busy with their own problems… Sai silently looks at her while listening to songs. Office pressure… Targets… Family tension… Loneliness… Sai forgets all these, at least for a few minutes. He does not know that girl’s name…...

సాయి జీవితంలో సంతోషం అనే భావన దాదాపు మాయమైపోయిన రోజులు... కానీ, ప్రతి ఉదయం ఆఫీస్‌కి వెళ్లే బస్సులో ఎక్కిన తర్వాత అతని ముఖంపై ఒక చిన్న నవ్వు. దానికి కారణం... ఒక అమ్మాయి . అదే రూట్... అదే బస్సు... దాదాపు అదే టైమింగ్... మొదటిసారి ఆమెను చూసినప్పుడు సాయి పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. రోజులు మెల్లగా గడుస్తుండగా.. ప్రతిరోజూ ఆమెను చూడటం సాయి రొటీన్‌లో ఒక అందమైన భాగంగా మారిపోయింది. ఆ అమ్మాయి చాలా సింపుల్‌గా, గ్రేస్‌ఫుల్‌గా ఉండేది. సాంప్రదాయ తెలుగు అమ్మాయిలా... చెవుల్లో ఇయర్‌ఫోన్స్ పెట్టుకుని పాటల్లో మునిగిపోవడం... కొన్ని సార్లు ఫోన్ కాల్స్‌లో బిజీగా ఉండడం... మరికొన్ని సార్లు కిటికీ బయట చూస్తూ మెల్లగా నవ్వడం... ప్రతి సారి సాయి ఆ నవ్వును గమనించినప్పుడు... అతని మనసులోని ఒత్తిడి నిశ్శబ్దంగా కరిగిపోయేది. ఉదయపు రద్దీ బస్సులో  సాయి పాటలు వింటూ ఆమెను నిశ్శబ్దంగా చూస్తూ ఉండేవాడు. ఆఫీస్ ప్రెషర్... టార్గెట్స్... ఫ్యామిలీ టెన్షన్... ఒంటరితనం  కొన్ని నిమిషాలైనా సాయి ఇవన్నీ మర్చిపోయేవాడు. ఆ అమ్మాయి పేరు కూడా అతనికి తెలియదు... ఆమె ఎక్కడ పని చేస్తుందో కూడా తెలియదు... కానీ, ఆమె ఉనికి సాయి నిరుత్సాహమైన జీవితం...

హైదరాబాద్ నగరంలోని ఉదయపు రద్దీ. రోడ్లపై వాహనాల శబ్దాలు. బస్ స్టాప్‌ల దగ్గర ఉద్యోగులు. ఆ జనసంద్రంలో ఒక సాధారణ మధ్యతరగతి అబ్బాయి సాయి . అతను బీటెక్ పూర్తి చేశాడు. కానీ కుటుంబ ఆర్థిక సమస్యల వల్ల తన కలలన్నింటిని పక్కన పెట్టి ఒక BPO కంపెనీలో పని చేస్తున్నాడు. అతని రోజువారీ జీవితం దాదాపు యంత్రంలా మారిపోయింది. ఉదయం 7 గంటలకు రెడీ అవ్వడం, జనాలతో నిండిన బస్సులో ఆఫీస్‌కి వెళ్లడం. కస్టమర్ కాల్స్,నకిలీ నవ్వులు, టార్గెట్స్, ప్రెషర్. రాత్రి 8 లేదా 9 గంటలకు అలసిపోయి ఇంటికి తిరిగి రావడం. మళ్లీ మరుసటి రోజు అదే  పని . అతని కాలేజ్ ఫ్రెండ్స్ అందరూ తమ తమ కెరీర్స్, హయ్యర్ స్టడీస్, ఫారిన్ జాబ్స్, రిలేషన్‌షిప్స్‌తో బిజీ అయిపోయారు. కాలేజ్ పూర్తయ్యాక కొన్ని రోజుల వరకు అందరూ టచ్‌లో ఉన్నారు... తర్వాత మెల్లగా ప్రతి ఒక్కరూ తమ పనుల్లో మునిగిపోయారు. సాయి జీవితంలో ఎగ్జైట్మెంట్ అనే భావనను దాదాపు మర్చిపోయాడు. కానీ,  ప్రతి రాత్రి నిద్రపోయే ముందు ఒక ప్రశ్న మాత్రం అతని మనసులో ఎప్పుడూ మిగిలిపోతుంది: “ఇదేనా నా జీవితం…?” “నేను ఇంకేం చేయలేనా…?” “ఒక రోజు నేను కూడా సక్సెస్ అవుతానా…?” సాయికి ఒక కల ఉంది. సాధారణ జీవితాన్ని ...

Hyderabad city morning rush… Sounds of vehicles on the roads… Employees near bus stops… In the middle of that crowd, there is an ordinary middle-class boy Sai . He completed his B-Tech… But because of family financial problems, he kept all his dreams aside and is working in a BPO. His daily routine feels almost like a machine. Getting ready at 7 in the morning… Going to the office in a crowded bus… Customer calls… Fake smiles… Targets… Pressure… Coming back home tired at 8 or 9 in the night… Again, the next day, the same cycle. All his college friends became busy with their careers, higher studies, foreign jobs, and relationships. After college ended, they stayed in contact for a few days… Later, slowly everyone became busy with their own work. Sai almost forgot the meaning of excitement in life. But… Every night before sleeping, one question always stays in his mind: Is this my life…? Can’t I do anything more…? Will I also become successful one day…? Sai has a dream.  Instead of l...

Click below link to watch comedy video https://youtube.com/shorts/xGRVq8IuXuQ?si=5cl0dANIDyfdwAME **Please Share Like and Comment. Your feedback is precious to me.

It was night time… The room was completely silent. Books and notes were scattered on the table. Sanjay was busy searching for study material on his phone. As he was scrolling, a WhatsApp notification popped up. A message from an unknown number: “Hello…!” Sanjay was a little surprised. “Who is this? Looks like a new number?” he thought, and opened WhatsApp. He checked the profile picture… It was a girl, her face partially covered with her hair. After thinking for a moment… “Unknown number… probably a wrong message” he thought, and ignored it without replying. After one hour… a WhatsApp notification popped up again. A message from the same number: “You saw the message but didn’t reply?” Now Sanjay felt a bit curious then he replied : “Hi… do you know me?” An instant reply came : “Yes… you are Roshan, right? My schoolmate?” Sanjay smiled and replied : “I am Sanjay. Not Roshan.” After a short gap, a reply came : “Oh… sorry. It might be a wrong number.” Sanjay was about to close the chat…...

రాత్రి సమయం… గది అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. టేబుల్ మీద పుస్తకాలు, నోట్స్ చెల్లాచెదురుగా ఉన్నాయి. సంజయ్ తన ఫోన్‌లో స్టడీ మెటీరియల్ కోసం సెర్చ్ చేస్తూ బిజీగా ఉన్నాడు. అలా ఫోన్ స్క్రోల్ చేస్తూ ఉండగా ఓక వాట్సాప్ నోటిఫికేషన్ వచ్చింది. తెలియని నంబర్ నుంచి ఒక మెసేజ్: “హలో...!” సంజయ్ కొంచెం ఆశ్చర్యపోయాడు. “ఎవరు ఇది? కొత్త నంబర్‌ లా ఉంది?” అనుకుంటూ వాట్సాప్ ఓపెన్ చేశాడు.  ప్రొఫైల్ ఫోటో చుస్తాడు ఒక అమ్మాయి తన హెయిర్‌ తో ఫేస్ కవర్ చెసిన ఫోటో ఉంటూంది.  కొంచెం ఆలోచించి… “తెలియని నంబర్… తప్పు గా వచ్చి ఉంటుంది” అనుకుని రిప్లై ఇవ్వకుండా వడిలేస్తాడు. ఒక గంట తర్వాత… మళ్లీ ఫోన్ వైబ్రేట్ అయ్యింది. అదే నంబర్ నుంచి మెసేజ్: “మెసేజ్ చూసి కూడా రిప్లై ఇవ్వడం లేదేంటి?” ఇప్పుడు సంజయ్ కి కొంచెం ఆసక్తి వచ్చింది. అతను రిప్లై చేశాడు : “హాయ్… నేను మీకు తెలుసా?” వెంటనే రిప్లై వచ్చింది: “ ఆహ్… నువ్వు రోషన్ కద… మా స్కూల్ మేట్?” సంజయ్ నవ్వుతూ టైప్ చేశాడు: “నేను సంజయ్. రోషన్ కాదు.” కొంచెం గ్యాప్ తర్వాత రిప్లై వచ్చింది: "ఓహ్... క్షమించండి... తప్పు నంబర్ అయ్యి ఉంటుంది .” సంజయ్ చాట్‌ను క్లోజ్ చేయబోతున్నాడు… కానీ కొన్ని...

“There are soldiers who protect the nation… There are doctors who save lives… But when a virus like death hits the world… Even a gun is not enough… At that moment… If a doctor becomes a weapon to save a soldier’s life… Story begins: Bhargav and Karthik are childhood friends. Same school… same bench… houses next to each other.  One day in their colony, both are playing cricket. Bhargav : “Karthik… bowl a fast ball!” Karthik : “If I bowl fast, you will hit a six, and it will hit Sharma uncle’s window and break it.” Bhargav : “No problem, just bowl!” Karthik bowls. Bhargav hits a strong shot. The ball directly hits Sharma uncle’s window and the glass breaks. Karthik : “Oh no! I told you!” Sharma uncle comes outside. Sharma Uncle : “Again you two?” Bhargav : “Sorry uncle… next time we will play carefully.” Bhargav (slowly): “Next time means we will play again tomorrow.” Sharma uncle looks at them seriously… After a few years… Bhargav and Karthik are doing their degree. One day they ...