మ'నా' కథలు

ఆ అమ్మాయి నవ్వుతూ సాయిని చూస్తుంది. “ నా పేరు శరణ్య రాజేశ్వరన్ ... మీ పేరు ఏమిటి...? ”  అని అడుగుతుంది. ఆ క్షణం సాయికి ఒక కలలా అనిపిస్తుంది.  ప్రతిరోజూ చూసే ఆ అమ్మాయి... ఇప్పుడు తన పక్కన కూర్చుని... తన పేరు చెప్పి తనతో మాట్లాడుతోంది. సాయి టెన్షన్‌తో నవ్వుతూ అంటాడు...  “నా పేరు సాయినాథ్ ” కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దంగా గడుస్తాయి. తర్వాత శరణ్య మళ్లీ మాట్లాడటం మొదలుపెడుతుంది. “మీ ఆఫీస్ రూట్ కూడా ఇదే అనుకుంటా… ఎక్కడ పని చేస్తున్నారు…?”  అని అడుగుతుంది. “నేను TSCS లో BPO ఎంప్లాయీగా పని చేస్తున్నాను ‘ Cillo ’ వెండర్ కోసం”  అని అతను సమాధానం ఇస్తాడు. “నా ఫ్రెండ్ కూడా అదే కంపెనీలో పని చేస్తోంది”   అని శరణ్య ఎగ్జైటెడ్‌గా అంటుంది. సాయికి కొంచెం కంఫర్ట్ ఫీలింగ్ రావడం మొదలవుతుంది. “మీ రూట్ కూడా ఇదే అనుకుంటా... మీరు ఎక్కడ పని చేస్తున్నారు?”  అని సాయి అడుగుతాడు. శరణ్య సమాధానం ఇస్తుంది,  “నేను ‘ Simply Soft ’ లో ట్రైనీ HR గా పని చేస్తున్నాను... గత ఏడాది నా స్టడీస్ పూర్తయ్యాయి.” సాయి నిశ్శబ్దంగా ఆమెను చూస్తూనే ఉంటాడు.  ఆమె మాట్లాడే తీరు ఆమె సింప్లిసిటీ ఆమె నవ్...

Sai slowly turns back and looks… In front of him… That girl. Wearing a simple white dress… Earphones in her ears… A small smile on her face… “ Excuse me… side please… ” she says softly. For one second, Sai’s brain completely goes blank. Immediately he moves aside and gives her space. As she walks forward… she looks at Sai once and gives him a cute smile. With that single smile… Sai feels like his heartbeat increased a hundred times. The noise in the bus… People… Traffic…Everything feels muted to him. After that day… Whenever she sees Sai… that girl starts giving him a small smile... For the first time in Sai’s life…Someone’s smile became the happiest part of his day. A few days pass like that… One morning…The bus is fully crowded.... Luckily, Sai gets a seat and sits down. But… That girl does not get a seat. Holding the rod, she stands near him. Only one thought runs in Sai’s mind… “I should somehow talk to her…” After four stops…The person sitting beside Sai gets down at his stop. As...

సాయి నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగి చూస్తాడు...  అతని ముందున్నది... ఆ అమ్మాయి. సాధారణమైన చుడిదార్... చెవుల్లో ఇయర్‌ఫోన్స్... ముఖంపై చిన్న నవ్వు... “ఎక్స్క్యూజ్ మీ... సైడ్ ప్లీజ్...” అని మెల్లగా అంటుంది. ఒక్క క్షణం పాటు సాయి మెదడు పూర్తిగా బ్లాంక్ అయిపోతుంది.  వెంటనే పక్కకు జరిగి ఆమెకు దారి ఇస్తాడు. ఆమె ముందుకు నడుస్తూ... ఒకసారి సాయిని చూసి క్యూట్‌గా నవ్వుతుంది.  ఆ ఒక్క నవ్వుతో,  సాయి గుండె వేగం వంద రెట్లు పెరిగినట్టవుతుంది. బస్సులోని శబ్దం... జనాలు... ట్రాఫిక్...  అన్నీ అతనికి మ్యూట్ అయినట్టుగా అనిపిస్తాయి. ఆ రోజు తర్వాత,  ప్రతి సారి సాయిని చూసినప్పుడు ఆ అమ్మాయి చిన్నగా నవ్వడం మొదలుపెడుతుంది. సాయి జీవితంలో మొదటిసారి,  ఒకరి నవ్వు అతని రోజులో అత్యంత సంతోషకరమైన భాగంగా మారింది. అలా కొన్ని రోజులు గడుస్తాయి... ఒక ఉదయం,  బస్సు పూర్తిగా రద్దీగా ఉంటుంది.  అదృష్టవశాత్తూ సాయికి ఒక సీట్ దొరుకుతుంది. కానీ,  ఆ అమ్మాయికి మాత్రం సీట్ దొరకదు.  రాడ్ పట్టుకుని అతని దగ్గర నిలబడుతుంది. సాయి మనసులో ఒక్క ఆలోచనే తిరుగుతుంది  “ఎలాగైనా ఆమెతో మాట్లాడాలి” నాలు...

The next morning… Waking up to the alarm sound… as usual, Sai gets ready for office. Outside, the same traffic… Same pollution… Same busy life… But… There is excitement in Sai’s mind. As soon as he reaches the bus stop and gets onto the bus... Automatically, his eyes start searching for that girl. Front seats… Window side… Ladies section…He keeps looking everywhere. “She’s not visible…” He feels a small disappointment. The bus is a little crowded. Holding the rod and standing… Sai keeps searching for her again. Just then…Suddenly… Someone places a hand on Sai’s shoulder from behind. With that touch, Sai’s body feels shocked for a moment. His heartbeat starts increasing rapidly. Slowly tension appears on his face. Sweat droplets on his forehead…His hands slightly tremble. In slow motion…Sai slowly starts turning back… Only one thought runs in his mind… “Who is it…?” To Be Continued... Please like, share, and leave your comments. Your feedback means a lot to me.

మరుసటి ఉదయం... అలారం శబ్దంతో లేచి... ఎప్పటిలాగే ఆఫీస్‌కి రెడీ అవుతాడు.  బయట అదే ట్రాఫిక్…అదే పొల్యూషన్… అదే బిజీ జీవితం... కానీ,  సాయి మనసులో మాత్రం ఎగ్జైట్మెంట్ ఉంది...  బస్ స్టాప్‌కి చేరుకుని బస్సులో ఎక్కగానే  అతని కళ్ళు ఆటోమేటిక్‌గా ఆ అమ్మాయిని వెతకడం మొదలుపెడతాయి. ముందు సీట్లు... కిటికీ వైపు... లేడీస్ సెక్షన్...  అతను ప్రతిచోటా వెతుకుతూనే ఉంటాడు. “ఆమె కనిపించడం లేదు”... అని ఒక చిన్న నిరాశ ఫీల్ అవుతాడు.  బస్సు కొంచెం రద్దీగా ఉంది. రాడ్ పట్టుకుని నిలబడి... మళ్లీ ఆమె కోసం వెతుకుతూనే ఉంటాడు. అప్పుడే...  అకస్మాత్తుగా...  వెనక నుంచి ఎవరో సాయి భుజంపై చెయ్యి వేస్తారు. ఆ స్పర్శతో సాయి శరీరం ఒక్కసారిగా షాక్ అయినట్టవుతుంది. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలవుతుంది. మెల్లగా అతని ముఖంలో టెన్షన్ కనిపిస్తుంది.  నుదుటిపై చెమట బిందువులు... చేతులు స్వల్పంగా వణుకుతాయి.  స్లో మోషన్‌లో... సాయి నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరగడం ప్రారంభిస్తాడు,  అతని మనసులో ఒక్క ఆలోచనే తిరుగుతోంది... “ఎవరు అది…?” కొనసాగుతుంది... దయచేసి షేర్ చేయండి, లైక్ చేయండి మరియు మీ అభిప్ర...

The days in Sai’s life where the feeling called happiness had almost disappeared… But… after getting onto the bus every morning to go to the office… a small smile started appearing on his face. The reason… A girl . Same route… Same bus… Almost the same timing… When he saw her for the first time, Sai did not pay much attention. As the days slowly passed… seeing her every day became a beautiful part of Sai’s routine. That girl was simple and graceful. Just like a traditional Telugu girl… Simple but beautiful…  Wearing earphones and lost in her songs… Sometimes busy on phone calls… Sometimes smiling softly while looking outside the window… When every time Sai noticed that smile… the stress in his heart quietly faded away. In the crowded morning bus… while everyone is busy with their own problems… Sai silently looks at her while listening to songs. Office pressure… Targets… Family tension… Loneliness… Sai forgets all these, at least for a few minutes. He does not know that girl’s name…...

సాయి జీవితంలో సంతోషం అనే భావన దాదాపు మాయమైపోయిన రోజులు... కానీ, ప్రతి ఉదయం ఆఫీస్‌కి వెళ్లే బస్సులో ఎక్కిన తర్వాత అతని ముఖంపై ఒక చిన్న నవ్వు. దానికి కారణం... ఒక అమ్మాయి . అదే రూట్... అదే బస్సు... దాదాపు అదే టైమింగ్... మొదటిసారి ఆమెను చూసినప్పుడు సాయి పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. రోజులు మెల్లగా గడుస్తుండగా.. ప్రతిరోజూ ఆమెను చూడటం సాయి రొటీన్‌లో ఒక అందమైన భాగంగా మారిపోయింది. ఆ అమ్మాయి చాలా సింపుల్‌గా, గ్రేస్‌ఫుల్‌గా ఉండేది. సాంప్రదాయ తెలుగు అమ్మాయిలా... చెవుల్లో ఇయర్‌ఫోన్స్ పెట్టుకుని పాటల్లో మునిగిపోవడం... కొన్ని సార్లు ఫోన్ కాల్స్‌లో బిజీగా ఉండడం... మరికొన్ని సార్లు కిటికీ బయట చూస్తూ మెల్లగా నవ్వడం... ప్రతి సారి సాయి ఆ నవ్వును గమనించినప్పుడు... అతని మనసులోని ఒత్తిడి నిశ్శబ్దంగా కరిగిపోయేది. ఉదయపు రద్దీ బస్సులో  సాయి పాటలు వింటూ ఆమెను నిశ్శబ్దంగా చూస్తూ ఉండేవాడు. ఆఫీస్ ప్రెషర్... టార్గెట్స్... ఫ్యామిలీ టెన్షన్... ఒంటరితనం  కొన్ని నిమిషాలైనా సాయి ఇవన్నీ మర్చిపోయేవాడు. ఆ అమ్మాయి పేరు కూడా అతనికి తెలియదు... ఆమె ఎక్కడ పని చేస్తుందో కూడా తెలియదు... కానీ, ఆమె ఉనికి సాయి నిరుత్సాహమైన జీవితం...

హైదరాబాద్ నగరంలోని ఉదయపు రద్దీ. రోడ్లపై వాహనాల శబ్దాలు. బస్ స్టాప్‌ల దగ్గర ఉద్యోగులు. ఆ జనసంద్రంలో ఒక సాధారణ మధ్యతరగతి అబ్బాయి సాయి . అతను బీటెక్ పూర్తి చేశాడు. కానీ కుటుంబ ఆర్థిక సమస్యల వల్ల తన కలలన్నింటిని పక్కన పెట్టి ఒక BPO కంపెనీలో పని చేస్తున్నాడు. అతని రోజువారీ జీవితం దాదాపు యంత్రంలా మారిపోయింది. ఉదయం 7 గంటలకు రెడీ అవ్వడం, జనాలతో నిండిన బస్సులో ఆఫీస్‌కి వెళ్లడం. కస్టమర్ కాల్స్,నకిలీ నవ్వులు, టార్గెట్స్, ప్రెషర్. రాత్రి 8 లేదా 9 గంటలకు అలసిపోయి ఇంటికి తిరిగి రావడం. మళ్లీ మరుసటి రోజు అదే  పని . అతని కాలేజ్ ఫ్రెండ్స్ అందరూ తమ తమ కెరీర్స్, హయ్యర్ స్టడీస్, ఫారిన్ జాబ్స్, రిలేషన్‌షిప్స్‌తో బిజీ అయిపోయారు. కాలేజ్ పూర్తయ్యాక కొన్ని రోజుల వరకు అందరూ టచ్‌లో ఉన్నారు... తర్వాత మెల్లగా ప్రతి ఒక్కరూ తమ పనుల్లో మునిగిపోయారు. సాయి జీవితంలో ఎగ్జైట్మెంట్ అనే భావనను దాదాపు మర్చిపోయాడు. కానీ,  ప్రతి రాత్రి నిద్రపోయే ముందు ఒక ప్రశ్న మాత్రం అతని మనసులో ఎప్పుడూ మిగిలిపోతుంది: “ఇదేనా నా జీవితం…?” “నేను ఇంకేం చేయలేనా…?” “ఒక రోజు నేను కూడా సక్సెస్ అవుతానా…?” సాయికి ఒక కల ఉంది. సాధారణ జీవితాన్ని ...

Hyderabad city morning rush… Sounds of vehicles on the roads… Employees near bus stops… In the middle of that crowd, there is an ordinary middle-class boy Sai . He completed his B-Tech… But because of family financial problems, he kept all his dreams aside and is working in a BPO. His daily routine feels almost like a machine. Getting ready at 7 in the morning… Going to the office in a crowded bus… Customer calls… Fake smiles… Targets… Pressure… Coming back home tired at 8 or 9 in the night… Again, the next day, the same cycle. All his college friends became busy with their careers, higher studies, foreign jobs, and relationships. After college ended, they stayed in contact for a few days… Later, slowly everyone became busy with their own work. Sai almost forgot the meaning of excitement in life. But… Every night before sleeping, one question always stays in his mind: Is this my life…? Can’t I do anything more…? Will I also become successful one day…? Sai has a dream.  Instead of l...