మ'నా' కథలు

మరుసటి ఉదయం...  సాయి ఆఫీస్‌కి వెళ్లగానే ప్రెజెంటేషన్ గురించి కొంచెం టెన్షన్ ఫీల్ అవుతాడు. చెన్నై బ్రాంచ్‌లో మొదటిసారి.. సీనియర్ ఎంప్లాయీస్ ముందు ప్రెజెంటేషన్ ఇవ్వాలి. కానీ,  ఈసారి సాయి లోపల కొంత కాన్ఫిడెన్స్ ఉంది.  బహుశా శరణ్యను కలిసిన తర్వాత తన జీవితంలోకి వచ్చిన ఆ పాజిటివ్ ఫీలింగ్ వల్ల కావచ్చు.. మీటింగ్ మొదలవుతుంది.  ప్రొజెక్టర్ ఆన్ అవుతుంది.  సాయి స్టేజ్ వైపు నడుస్తాడు. మొదటి కొన్ని క్షణాలు టెన్షన్‌గా అనిపించినా కూడా,  ప్రెజెంటేషన్ మొదలైన తర్వాత అతను చాలా స్మూత్‌గా కొనసాగిస్తాడు. క్లియర్ ఎక్స్‌ప్లనేషన్... కాన్ఫిడెంట్ వాయిస్.. ప్రొఫెషనల్ కమ్యూనికేషన్...  అందరూ శ్రద్ధగా వింటారు.  ప్రెజెంటేషన్ ముగిసిన వెంటనే...   మీటింగ్ రూమ్‌లో చప్పట్లు వినిపిస్తాయి. మేనేజర్ కూడా గర్వంగా ఫీల్ అవుతాడు. “గుడ్ జాబ్ సాయి”  అని మెచ్చుకుంటాడు. ఆ క్షణంలో  మొదటిసారి సాయికి తన మీద తనకే కాన్ఫిడెన్స్ పెరుగుతున్నట్టు అనిపిస్తుంది. చెన్నైలోని పని ఊహించిన దానికంటే త్వరగా పూర్తవుతుంది. టీమ్ హైదరాబాద్‌కి తిరిగి వెళ్లాలని ప్లాన్ చేస్తుంది. కానీ సాయంత్రం  స...

The weekend arrives... Checking the address sent by Saranya again and again… Sai travels through the streets of Chennai. There is excitement in his heart… and a little nervousness… “It’s my first time going to her house…”  -- Thinking that he gives a small smile. Finally, he reaches the address. But… Seeing the atmosphere there, he suddenly gets confused. The entire house is decorated with lights… Cars outside… Full crowd inside… Everyone is busy talking in Tamil while wearing traditional dresses. Sai cannot understand even a single word. “I think it’s some function…” --  Thinking that he slowly walks inside. But his eyes…Keep searching only for Saranya in the crowd. Just then…Suddenly everyone turns towards the stage side... Sai also automatically looks there. In that moment…His heart almost feels like it stopped. Because… Saranya…Wearing a beautiful saree… Simple and elegant with jewellery… Smiling while slowly walking towards the stage. Family members… Relatives… Happy atmo...

  వీకెండ్ వచ్చేస్తుంది. శరణ్య పంపిన అడ్రస్‌ను మళ్లీ మళ్లీ చెక్ చేస్తూ..  సాయి చెన్నై వీధుల గుండా ప్రయాణిస్తాడు. అతని హృదయంలో ఎగ్జైట్మెంట్ ఉంది, కొంచెం టెన్షన్ కూడా ఉంది... “మొదటిసారి ఆమె ఇంటికి వెళ్తున్నాను”  అని అనుకుంటూ ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వుకుంటాడు. చివరికి అతను ఆ అడ్రస్‌కి చేరుకుంటాడు. కానీ,  అక్కడి వాతావరణం చూసి ఒక్కసారిగా కన్ఫ్యూజ్ అవుతాడు. మొత్తం ఇల్లు లైట్లతో అలంకరించబడి ఉంది, బయట కార్లు, లోపల ఫుల్ క్రౌడ్...  అందరూ సంప్రదాయ దుస్తులు వేసుకుని తమిళంలో మాట్లాడుకుంటూ బిజీగా ఉన్నారు. సాయికి ఒక్క మాట కూడా అర్థం కావడం లేదు. “ఏదో ఫంక్షన్ జరుగుతున్నట్టుంది”  అని అనుకుంటూ మెల్లగా లోపలికి నడుస్తాడు. కానీ అతని కళ్ళు మాత్రం  ఆ జనసంద్రంలో శరణ్య కోసం మాత్రమే వెతుకుతుంటాయి. అప్పుడే  అకస్మాత్తుగా అందరూ స్టేజ్ వైపు తిరుగుతారు.  సాయి కూడా ఆటోమేటిక్‌గా అక్కడికి చూస్తాడు. ఆ క్షణంలో  అతని గుండె ఆగిపోయినట్టవుతుంది. ఎందుకంటే  శరణ్య   అందమైన చీరలో  సింపుల్ అండ్ ఎలిగెంట్ జ్యువెలరీతో నవ్వుతూ మెల్లగా స్టేజ్ వైపు నడుస్తోంది. చుట్టూ కుటుంబ సభ్యుల...

One day during an office meeting…The manager suddenly announces Sai’s name. “There is a new product presentation in the Chennai branch… This time Sai will give the presentation.” Sai gets shocked... Among so many employees in the office… selecting him gives him confidence. For six days…Sai and his manager leave for Chennai. Sai loves photography very much…So, he also takes his camera with him. On the presentation day…Unexpectedly, network issues happen in the Chennai office. So, the program gets postponed by two days. Since they got free time… Sai and his team go to Beach in the evening. Sea waves… Cool breeze… Orange sunset… The entire atmosphere feels very peaceful to Sai... He keeps taking random candid photos with his camera. After seeing Sai’s photography…His team members and some others there praise him a lot. “Bro… your shots look cinematic…” They appreciate him. Hearing those compliments… After many days, the feeling called confidence starts rising again in Sai’s heart. Evening...

ఒక రోజు ఆఫీస్ మీటింగ్‌లో...  మేనేజర్ అకస్మాత్తుగా సాయి పేరు అనౌన్స్ చేస్తాడు. “చెన్నై బ్రాంచ్‌లో కొత్త ప్రొడక్ట్ ప్రెజెంటేషన్ ఉంది... ఈసారి ప్రెజెంటేషన్ సాయి ఇస్తాడు.” సాయి షాక్ అవుతాడు...  ఆఫీస్‌లో ఇంతమంది ఎంప్లాయీస్ ఉండగా... తనను సెలెక్ట్ చేయడం అతనికి కాన్ఫిడెన్స్ ఇస్తుంది. ఆరు రోజుల పాటు...  సాయి మరియు అతని మేనేజర్ చెన్నైకి బయలుదేరుతారు. సాయికి ఫోటోగ్రఫీ అంటే చాలా ఇష్టం  అందుకే తన కెమెరాను కూడా తీసుకెళ్తాడు. ప్రెజెంటేషన్ రోజు  అనుకోకుండా చెన్నై ఆఫీస్‌లో నెట్‌వర్క్ ఇష్యూస్ వస్తాయి.  దాంతో ప్రోగ్రామ్ రెండు రోజులు పోస్ట్‌పోన్ అవుతుంది. ఫ్రీ టైమ్ దొరకడంతో  సాయి మరియు అతని టీమ్ సాయంత్రం బీచ్‌కి వెళ్తారు.  సముద్ర అలలు... చల్లని గాలి...  ఆ మొత్తం వాతావరణం సాయికి చాలా ప్రశాంతంగా అనిపిస్తుంది. తన కెమెరాతో రాండమ్ కాండిడ్ ఫోటోలు తీస్తూ ఉంటాడు. సాయి ఫోటోగ్రఫీ చూసిన తర్వాత  అతని టీమ్ మెంబర్స్ మరియు అక్కడున్న ఇంకొందరు అతన్ని చాలా ప్రశంసిస్తారు. “బ్రో, నీ షాట్స్ సినిమాటిక్‌గా ఉన్నాయి”  అని మెచ్చుకుంటారు. ఆ కాంప్లిమెంట్స్ విన్నాక  చాలా రోజు...

That girl smiles and looks at Sai. “My name is Saranya Rajeshwaran … what’s your name…?” She asks. That moment feels like a dream to Sai. The girl he sees every day… is now sitting beside him… introducing herself and talking to him. Sai smiles nervously and says “I am Sainath …” “Nice name…” Saranya replies. A few seconds of silence remain. Then Saranya starts talking again. Saranya asks -- “I think your office route is also this same route… where are you working…?”  Sai replies --  “I’m working in TSCS as a BPO employee… for the ‘Cillo’ vendor…” Saranya says excitedly -- “Oh really… my friend is also working in the same company…” Sai starts feeling a little comfortable. Sai asks -- “I think your route is also the same… where are you working…?” Saranya replies -- “I’m working as a trainee HR in ‘ Simply Soft ’… my studies got completed last year…” Sai silently keeps looking at her. The way she talks… Her simplicity… Her smile… Every small thing creates another special p...

ఆ అమ్మాయి నవ్వుతూ సాయిని చూస్తుంది. “ నా పేరు శరణ్య రాజేశ్వరన్ ... మీ పేరు ఏమిటి...? ”  అని అడుగుతుంది. ఆ క్షణం సాయికి ఒక కలలా అనిపిస్తుంది.  ప్రతిరోజూ చూసే ఆ అమ్మాయి... ఇప్పుడు తన పక్కన కూర్చుని... తన పేరు చెప్పి తనతో మాట్లాడుతోంది. సాయి టెన్షన్‌తో నవ్వుతూ అంటాడు...  “నా పేరు సాయినాథ్ ” కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దంగా గడుస్తాయి. తర్వాత శరణ్య మళ్లీ మాట్లాడటం మొదలుపెడుతుంది. “మీ ఆఫీస్ రూట్ కూడా ఇదే అనుకుంటా… ఎక్కడ పని చేస్తున్నారు…?”  అని అడుగుతుంది. “నేను TSCS లో BPO ఎంప్లాయీగా పని చేస్తున్నాను ‘ Cillo ’ వెండర్ కోసం”  అని అతను సమాధానం ఇస్తాడు. “నా ఫ్రెండ్ కూడా అదే కంపెనీలో పని చేస్తోంది”   అని శరణ్య ఎగ్జైటెడ్‌గా అంటుంది. సాయికి కొంచెం కంఫర్ట్ ఫీలింగ్ రావడం మొదలవుతుంది. “మీ రూట్ కూడా ఇదే అనుకుంటా... మీరు ఎక్కడ పని చేస్తున్నారు?”  అని సాయి అడుగుతాడు. శరణ్య సమాధానం ఇస్తుంది,  “నేను ‘ Simply Soft ’ లో ట్రైనీ HR గా పని చేస్తున్నాను... గత ఏడాది నా స్టడీస్ పూర్తయ్యాయి.” సాయి నిశ్శబ్దంగా ఆమెను చూస్తూనే ఉంటాడు.  ఆమె మాట్లాడే తీరు ఆమె సింప్లిసిటీ ఆమె నవ్...

Sai slowly turns back and looks… In front of him… That girl. Wearing a simple white dress… Earphones in her ears… A small smile on her face… “ Excuse me… side please… ” she says softly. For one second, Sai’s brain completely goes blank. Immediately he moves aside and gives her space. As she walks forward… she looks at Sai once and gives him a cute smile. With that single smile… Sai feels like his heartbeat increased a hundred times. The noise in the bus… People… Traffic…Everything feels muted to him. After that day… Whenever she sees Sai… that girl starts giving him a small smile... For the first time in Sai’s life…Someone’s smile became the happiest part of his day. A few days pass like that… One morning…The bus is fully crowded.... Luckily, Sai gets a seat and sits down. But… That girl does not get a seat. Holding the rod, she stands near him. Only one thought runs in Sai’s mind… “I should somehow talk to her…” After four stops…The person sitting beside Sai gets down at his stop. As...

సాయి నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగి చూస్తాడు...  అతని ముందున్నది... ఆ అమ్మాయి. సాధారణమైన చుడిదార్... చెవుల్లో ఇయర్‌ఫోన్స్... ముఖంపై చిన్న నవ్వు... “ఎక్స్క్యూజ్ మీ... సైడ్ ప్లీజ్...” అని మెల్లగా అంటుంది. ఒక్క క్షణం పాటు సాయి మెదడు పూర్తిగా బ్లాంక్ అయిపోతుంది.  వెంటనే పక్కకు జరిగి ఆమెకు దారి ఇస్తాడు. ఆమె ముందుకు నడుస్తూ... ఒకసారి సాయిని చూసి క్యూట్‌గా నవ్వుతుంది.  ఆ ఒక్క నవ్వుతో,  సాయి గుండె వేగం వంద రెట్లు పెరిగినట్టవుతుంది. బస్సులోని శబ్దం... జనాలు... ట్రాఫిక్...  అన్నీ అతనికి మ్యూట్ అయినట్టుగా అనిపిస్తాయి. ఆ రోజు తర్వాత,  ప్రతి సారి సాయిని చూసినప్పుడు ఆ అమ్మాయి చిన్నగా నవ్వడం మొదలుపెడుతుంది. సాయి జీవితంలో మొదటిసారి,  ఒకరి నవ్వు అతని రోజులో అత్యంత సంతోషకరమైన భాగంగా మారింది. అలా కొన్ని రోజులు గడుస్తాయి... ఒక ఉదయం,  బస్సు పూర్తిగా రద్దీగా ఉంటుంది.  అదృష్టవశాత్తూ సాయికి ఒక సీట్ దొరుకుతుంది. కానీ,  ఆ అమ్మాయికి మాత్రం సీట్ దొరకదు.  రాడ్ పట్టుకుని అతని దగ్గర నిలబడుతుంది. సాయి మనసులో ఒక్క ఆలోచనే తిరుగుతుంది  “ఎలాగైనా ఆమెతో మాట్లాడాలి” నాలు...